Af hverju ég kveiki aldrei á ofninum

Fólk spyr mig nánast í hverri viku hvort hrákaka sé í raun bara óbökuð kaka. Svo er ekki. Þegar ofninn er ekki notaður breytist það sem hægt er að byggja úr, og þegar maður skilur það verður allt mun skiljanlegra.

Hiti er fljótlegur og þess vegna elskum við hann. En hann tekur ýmislegt með sér — sum viðkvæm efni í hnetum og ávöxtum lifa hann einfaldlega ekki af. Þegar unnið er kalt er bragðið sem þú finnur það bragð sem var í hráefninu frá upphafi.

Hvað heldur hrákökunni saman

Bökuð kaka stífnar vegna þess að hveiti og egg harðna í hitanum. Hrákaka hefur hvorugt, svo hún stífnar í kuldanum í staðinn — kasjúhnetur sem lagðar eru í bleyti og maukaðar þar til þær verða að rjóma, kakósmjör og kókosolía sem stífna í ísskápnum, döðlur sem binda botninn. Þess vegna þurfa kökurnar mínar nótt í kæli frekar en fjörutíu mínútur í ofni.

Þetta skýrir líka áferðina. Hrákaka er þéttari og svalari í munni en svampbotn, nær ostaköku en einhverju bökuðu. Hún er ekki að reyna að vera svampkaka.

Hvað fer í hana

• Hnetur, lagðar í bleyti yfir nótt svo þær maukist mjúklega
• Ávextir og ber, heil frekar en sem síróp
• Kakósmjör og kókosolía, sem sjá um að kakan stífni
• Döðlur og agave fyrir sætu, aldrei unninn sykur

Ekkert á þessum lista þarf hita. Það er öll hugmyndin.